‘Waarom wachten part II’

‘Waarom wachten part II’

 
”Special moments are words that need to be written.” 

Zijn Danielle en ik een week later al enigszins bijgekomen van een onvergetelijke dag? 

Een eenduidig antwoord kan ik hier niet op geven dus houd ik het maar even bij de ‘Grote Meneer Kactus Show’: “Kweetniet!” We hebben elkaar de afgelopen week elke dag wel een keer verbaasd aangekeken met een onwerkelijk gevoel. Maar ook met een gevoel van pure liefde wat ons als een ‘onuitputtelijke navelstreng’ bij elkaar houdt in het leven. Zo zie je maar weer waar een tv programma al niet goed voor is. Pure liefde overheerst en de gekste woorden komen tevoorschijn in mijn ‘Spongebob hersenpan’.

Het is nu de hoogste tijd om mijn eigen navelstreng los te koppelen van ons bed want de tv/cameraploeg staat alweer bijna aan onze deurbel te rinkelen. Zoals eigenlijk al heel mijn leven ben ik nu ook weer aan de late kant. Ik voel ook dat vorige week by far een betere dag was dan vandaag. Ik voel me vandaag een look a like van die ‘blikkenman’ uit ‘The Wizard of Oz’ die helemaal vastgeroest is en vergeten om WD-40 smeerolie te halen bij de Praxis.

Losgekoppeld en wel kruip ik poedelnaakt in mijn vertrouwde badkuip en verwen ik me, net als vorige week, met een warmtestraal van 42 graden om lekker op te warmen en de pijn(en) alvast te “verzachten”. Voor wie misschien denkt: “Gaat niet iedereen poedelnaakt in bad?” Nee, ik houd soms mijn blitse pyjama aan voor een tijdje, gewoon omdat het kan.

Opgewarmd en wel hijs ik mezelf in mijn niet gestreken ‘thuispak’. Ik voel me momenteel zo ziek als Seabert de zeehond en ben al blij dat ik beneden geraak. Danielle is zojuist ook gearriveerd vanuit haar werk en niet veel later, inmiddels is het 14.00 uur, horen we de befaamde deurbel weer rinkelen.

Les moment suprême part ll is aangebroken om de voordeur te openen zodat de cameraploeg ons huis weer in “beslag” kan nemen. Het is overigens erg fijn om te zien dat vandaag alleen de hoofdredacteur met 2 cameramensen aanwezig is. Teveel prikkels zorgen er namelijk voor dat ik me op een slechte dag nog slechter ga voelen. Danielle mag de aftrap doen en gaat met haar ‘toeter’ voor de camera zitten om een uitgebreid interview te doen. Haar interview gaat over ons leven samen waarbij het hele ziekteproces van de afgelopen jaren veelvuldig aan bod komt. Hoe ervaart zij alles en hoe gaat zij hier mee om, gezien “mijn” ziek zijn en alles eromheen ook een enorme impact heeft op haar leven?

Danielle heeft haar interview super gedaan en draagt het stokje over aan mij. De hoofdredacteur vraagt nog even lief aan me of het wel gaat lukken met het interview omdat ik me niet bepaald frisjes voel. Ik hoef er verder niet over na te denken en grabbel wat vertrouwde wilskracht uit mijn goedgevulde glutenvrije koekjestrommel en ga voor de camera zitten. 

received_10205076705419850Blog Waarom Wachten Part II (2)

Hier zit ik dan weer met mijn gare ‘toeter’ voor de camera. Je zou bijna denken dat het begint te wennen. Voordat het interview begint zit ik nog even hardop te denken. Misschien is een toekomstig rolletje in de televisieserie ‘The Walking Dead’ wel de volgende stap voor me. Mensen met chronische Lyme-borreliose voelen zich namelijk vaak een zombie en dat is voor mij niet anders. Mijn interview is vooral een verlengde van het openhartige gesprek wat ik vorige week heb gehad met Jochem van Gelder.

Toch zijn er 2 vragen uit het interview die ik graag met jullie wil delen. Het lijken op het eerste oog misschien simpele vragen, maar voor mij zijn het vragen die veel dieper gaan. Ik heb de afgelopen jaren (te)veel meegemaakt en met deze vragen kan ik alleen al een boek schrijven. Moet je nagaan als het 10 vragen zouden zijn geweest. 


Wat zou je doen als je morgenvroeg gezond wakker zou worden? 

(Ik zou denk ik, weet wel zeker, het plafond eruit springen als een ‘happy motherfucking kangaroo’) 

Ik laat de vraag even tot me komen zodat elke vezel in mijn lichaam en geest zich bewust wordt van deze vraag.

Ik voel dat de vraag me aangrijpt. Waarschijnlijk vanwege de setting en ik de afgelopen jaren een stuk emotioneler ben geworden. Ik zie zelfs het kippenvel op mijn armen verschijnen. Gezond worden is mijn enigste wens (droom) in het leven.

Er zijn eerlijk gezegd zoveel simpele “dingen” die ik weer zou willen doen. Als ik op dit moment vanuit mijn hart zou spreken dan zou ik mijn iPod tevoorschijn halen en op het ‘random knopje’ drukken. Heerlijk overladen worden door inspirerende muziek met het volume vol open. Muziek is net als zuurstof, zonder kan ik niet leven.

Ik zou vervolgens mijn (opa)fiets onder het jarenlange stof vandaan halen. De kans is groot dat ik eerst de ‘flet bends’ moet oppompen. Vogelvrij fietsend naar een mooi en rustig plekje in de nabije natuur. Hier zou ik urenlang gaan zitten om intens te genieten van het moment. Ik weet haast wel zeker dat de gelukstranen rijkelijk over mijn wangen zullen vloeien van intense dankbaarheid.

Het kan zijn dat mijn bezoekje aan de natuur niet onopgemerkt zal gaan. Ik zing nogal graag luid mee met de muziek die ik beluister en schat in dat het net zo vals is als Gordon.

Aan het einde van deze memorabele dag vraag ik mijn vriendin Danielle ten huwelijk en vliegen we de volgende dag naar de Malediven. Bij terugkomst gaan we nog wat dromen najagen.

Hoe voelt het om (dagelijks) chronisch ziek te zijn?

(Het voelt als een ‘fucking tietenzooi’ met tepels zo hard als een Bavaria bierviltje) 

Ook dit is weer een vraag die ik even tot me laat komen. Chronisch ziek zijn van dit kaliber voelt voor mij als overreden zijn door een tractor van ‘Boer zoekt vrouw’, de marathon van New York te hebben gelopen op ‘Nike air Jeruzalems’ en in elkaar geslagen te zijn door niemand minder dan Badr Hari. Hopelijk leest Badr Hari dit niet, als hij een beetje gevoel voor humor heeft natuurlijk wel, want misschien weet hij waar mijn huis woont. Dit gelukkig allemaal in het voordeel van 3 halen, 1 betalen.

Ja, dit is voor mij wel een puike omschrijving van hoe slecht ik me dagelijks voel met chronische Lyme. 

Tot slot! Want de zaadjes in mijn moestuin liggen ongeduldig te wachten op wat ‘Bar le duc liefde’. Het klopt inderdaad wat “ze” zeggen. Je weet pas echt wat het is om chronisch ziek te zijn als je het zelf ervaart (leeft). Laten we in het teken van chronisch ziekten proberen lief te zijn voor elkaar, niet (minder) te oordelen, elkaar te steunen, elkaar wat te gunnen en meer begrip voor elkaar te kweken. Het is voor zowel chronisch zieken als gezonde omgeving niet altijd even makkelijk en laten we daarom liefdevolle bruggen bouwen om dichter tot elkaar te komen. 


Onze interviews zijn ontspannen verlopen en nu gaan we nog wat dagelijkse “activiteiten” filmen. Onze gezamenlijke activiteiten spelen zich voornamelijk in en rond het huis af omdat ik vanwege ziekte aan bed en bank ben gekluisterd. Verder bestaan onze “grote uitstapjes” vooral uit een bezoekje aan de arts of het ziekenhuis. We snakken dan ook echt naar fijne uitstapjes. De Maldiven zou al niet verkeerd zijn.

Tot nu toe is alles heel natuurlijk verlopen qua filmen, maar nu wordt er aan ons gevraagd om wat activiteiten uit te voeren en dat voelt wel een beetje onwenning. Danielle en ik moeten tijdens het filmen dan ook regelmaat lachen. Het kan toch ook niet anders dat je stiekem vanbinnen moet lachen als je de zaadjes in je moestuin water staat te geven in je pyjama broek, met een fucking lekkende gieter in je hand, en een camera op je harses. 

received_10205076705619855received_10205190220617659

We sluiten de filmdag af met een kleine wandeling. Waar Danielle mij voortduwd in mijn ‘Batmobile’ met 18 inch bandjes en we een bestorming krijgen van onze lieve hondjes Bella & Mojo.

Het ‘Waarom Wachten’ schrijfavontuur zit erop en nu is het met gezonde spanning en een grote doos tissues wachten op de uitzending van woensdag 11 november om 21.30 uur bij SBS6! 

Om alvast in de Brabantse sferen te komen wilde ik eigenlijk afsluiten met ‘Houdoe’, maar om de cirkel echt rond te maken sluit ik af met de laatste zoete woorden uit mijn speech aan Danielle.

Wat ben ik rijk gezegend. Wat ben ik blij met jou. Dat ik met jou mag leven. My love, ik hou van jou.

– Liefs, Joshua


2 Comments

Berdien

about 2 jaar ago

Ik zit er nu al klaar voor ;-)! Ben heel benieuwd hoe het is geworden. Waanzinnig stoer dat je het gedaan hebt en je je er zo doorheen gebikkeld hebt!!!

Beantwoorden

Charlie

about 2 jaar ago

Mooi dat je ons zo meeneemt in je proces van de opnames. Ben zeer benieuwd en ik ga er 18 november lekker voor zitten :-)!

Beantwoorden

Leave a Comment

Please be polite. We appreciate that.
Your email address will not be published and required fields are marked