danielle Posts

‘Waarom wachten part II’

‘Waarom wachten part II’

 
”Special moments are words that need to be written.” 

Zijn Danielle en ik een week later al enigszins bijgekomen van een onvergetelijke dag? 

Een eenduidig antwoord kan ik hier niet op geven dus houd ik het maar even bij de ‘Grote Meneer Kactus Show’: “Kweetniet!” We hebben elkaar de afgelopen week elke dag wel een keer verbaasd aangekeken met een onwerkelijk gevoel. Maar ook met een gevoel van pure liefde wat ons als een ‘onuitputtelijke navelstreng’ bij elkaar houdt in het leven. Zo zie je maar weer waar een tv programma al niet goed voor is. Pure liefde overheerst en de gekste woorden komen tevoorschijn in mijn ‘Spongebob hersenpan’.

Het is nu de hoogste tijd om mijn eigen navelstreng los te koppelen van ons bed want de tv/cameraploeg staat alweer bijna aan onze deurbel te rinkelen. Zoals eigenlijk al heel mijn leven ben ik nu ook weer aan de late kant. Ik voel ook dat vorige week by far een betere dag was dan vandaag. Ik voel me vandaag een look a like van die ‘blikkenman’ uit ‘The Wizard of Oz’ die helemaal vastgeroest is en vergeten om WD-40 smeerolie te halen bij de Praxis.

Losgekoppeld en wel kruip ik poedelnaakt in mijn vertrouwde badkuip en verwen ik me, net als vorige week, met een warmtestraal van 42 graden om lekker op te warmen en de pijn(en) alvast te “verzachten”. Voor wie misschien denkt: “Gaat niet iedereen poedelnaakt in bad?” Nee, ik houd soms mijn blitse pyjama aan voor een tijdje, gewoon omdat het kan.

Opgewarmd en wel hijs ik mezelf in mijn niet gestreken ‘thuispak’. Ik voel me momenteel zo ziek als Seabert de zeehond en ben al blij dat ik beneden geraak. Danielle is zojuist ook gearriveerd vanuit haar werk en niet veel later, inmiddels is het 14.00 uur, horen we de befaamde deurbel weer rinkelen.

Les moment suprême part ll is aangebroken om de voordeur te openen zodat de cameraploeg ons huis weer in “beslag” kan nemen. Het is overigens erg fijn om te zien dat vandaag alleen de hoofdredacteur met 2 cameramensen aanwezig is. Teveel prikkels zorgen er namelijk voor dat ik me op een slechte dag nog slechter ga voelen. Danielle mag de aftrap doen en gaat met haar ‘toeter’ voor de camera zitten om een uitgebreid interview te doen. Haar interview gaat over ons leven samen waarbij het hele ziekteproces van de afgelopen jaren veelvuldig aan bod komt. Hoe ervaart zij alles en hoe gaat zij hier mee om, gezien “mijn” ziek zijn en alles eromheen ook een enorme impact heeft op haar leven?

Danielle heeft haar interview super gedaan en draagt het stokje over aan mij. De hoofdredacteur vraagt nog even lief aan me of het wel gaat lukken met het interview omdat ik me niet bepaald frisjes voel. Ik hoef er verder niet over na te denken en grabbel wat vertrouwde wilskracht uit mijn goedgevulde glutenvrije koekjestrommel en ga voor de camera zitten. 

received_10205076705419850Blog Waarom Wachten Part II (2)

Hier zit ik dan weer met mijn gare ‘toeter’ voor de camera. Je zou bijna denken dat het begint te wennen. Voordat het interview begint zit ik nog even hardop te denken. Misschien is een toekomstig rolletje in de televisieserie ‘The Walking Dead’ wel de volgende stap voor me. Mensen met chronische Lyme-borreliose voelen zich namelijk vaak een zombie en dat is voor mij niet anders. Mijn interview is vooral een verlengde van het openhartige gesprek wat ik vorige week heb gehad met Jochem van Gelder.

Toch zijn er 2 vragen uit het interview die ik graag met jullie wil delen. Het lijken op het eerste oog misschien simpele vragen, maar voor mij zijn het vragen die veel dieper gaan. Ik heb de afgelopen jaren (te)veel meegemaakt en met deze vragen kan ik alleen al een boek schrijven. Moet je nagaan als het 10 vragen zouden zijn geweest. 


Wat zou je doen als je morgenvroeg gezond wakker zou worden? 

(Ik zou denk ik, weet wel zeker, het plafond eruit springen als een ‘happy motherfucking kangaroo’) 

Ik laat de vraag even tot me komen zodat elke vezel in mijn lichaam en geest zich bewust wordt van deze vraag.

Ik voel dat de vraag me aangrijpt. Waarschijnlijk vanwege de setting en ik de afgelopen jaren een stuk emotioneler ben geworden. Ik zie zelfs het kippenvel op mijn armen verschijnen. Gezond worden is mijn enigste wens (droom) in het leven.

Er zijn eerlijk gezegd zoveel simpele “dingen” die ik weer zou willen doen. Als ik op dit moment vanuit mijn hart zou spreken dan zou ik mijn iPod tevoorschijn halen en op het ‘random knopje’ drukken. Heerlijk overladen worden door inspirerende muziek met het volume vol open. Muziek is net als zuurstof, zonder kan ik niet leven.

Ik zou vervolgens mijn (opa)fiets onder het jarenlange stof vandaan halen. De kans is groot dat ik eerst de ‘flet bends’ moet oppompen. Vogelvrij fietsend naar een mooi en rustig plekje in de nabije natuur. Hier zou ik urenlang gaan zitten om intens te genieten van het moment. Ik weet haast wel zeker dat de gelukstranen rijkelijk over mijn wangen zullen vloeien van intense dankbaarheid.

Het kan zijn dat mijn bezoekje aan de natuur niet onopgemerkt zal gaan. Ik zing nogal graag luid mee met de muziek die ik beluister en schat in dat het net zo vals is als Gordon.

Aan het einde van deze memorabele dag vraag ik mijn vriendin Danielle ten huwelijk en vliegen we de volgende dag naar de Malediven. Bij terugkomst gaan we nog wat dromen najagen.

Hoe voelt het om (dagelijks) chronisch ziek te zijn?

(Het voelt als een ‘fucking tietenzooi’ met tepels zo hard als een Bavaria bierviltje) 

Ook dit is weer een vraag die ik even tot me laat komen. Chronisch ziek zijn van dit kaliber voelt voor mij als overreden zijn door een tractor van ‘Boer zoekt vrouw’, de marathon van New York te hebben gelopen op ‘Nike air Jeruzalems’ en in elkaar geslagen te zijn door niemand minder dan Badr Hari. Hopelijk leest Badr Hari dit niet, als hij een beetje gevoel voor humor heeft natuurlijk wel, want misschien weet hij waar mijn huis woont. Dit gelukkig allemaal in het voordeel van 3 halen, 1 betalen.

Ja, dit is voor mij wel een puike omschrijving van hoe slecht ik me dagelijks voel met chronische Lyme. 

Tot slot! Want de zaadjes in mijn moestuin liggen ongeduldig te wachten op wat ‘Bar le duc liefde’. Het klopt inderdaad wat “ze” zeggen. Je weet pas echt wat het is om chronisch ziek te zijn als je het zelf ervaart (leeft). Laten we in het teken van chronisch ziekten proberen lief te zijn voor elkaar, niet (minder) te oordelen, elkaar te steunen, elkaar wat te gunnen en meer begrip voor elkaar te kweken. Het is voor zowel chronisch zieken als gezonde omgeving niet altijd even makkelijk en laten we daarom liefdevolle bruggen bouwen om dichter tot elkaar te komen. 


Onze interviews zijn ontspannen verlopen en nu gaan we nog wat dagelijkse “activiteiten” filmen. Onze gezamenlijke activiteiten spelen zich voornamelijk in en rond het huis af omdat ik vanwege ziekte aan bed en bank ben gekluisterd. Verder bestaan onze “grote uitstapjes” vooral uit een bezoekje aan de arts of het ziekenhuis. We snakken dan ook echt naar fijne uitstapjes. De Maldiven zou al niet verkeerd zijn.

Tot nu toe is alles heel natuurlijk verlopen qua filmen, maar nu wordt er aan ons gevraagd om wat activiteiten uit te voeren en dat voelt wel een beetje onwenning. Danielle en ik moeten tijdens het filmen dan ook regelmaat lachen. Het kan toch ook niet anders dat je stiekem vanbinnen moet lachen als je de zaadjes in je moestuin water staat te geven in je pyjama broek, met een fucking lekkende gieter in je hand, en een camera op je harses. 

received_10205076705619855received_10205190220617659

We sluiten de filmdag af met een kleine wandeling. Waar Danielle mij voortduwd in mijn ‘Batmobile’ met 18 inch bandjes en we een bestorming krijgen van onze lieve hondjes Bella & Mojo.

Het ‘Waarom Wachten’ schrijfavontuur zit erop en nu is het met gezonde spanning en een grote doos tissues wachten op de uitzending van woensdag 11 november om 21.30 uur bij SBS6! 

Om alvast in de Brabantse sferen te komen wilde ik eigenlijk afsluiten met ‘Houdoe’, maar om de cirkel echt rond te maken sluit ik af met de laatste zoete woorden uit mijn speech aan Danielle.

Wat ben ik rijk gezegend. Wat ben ik blij met jou. Dat ik met jou mag leven. My love, ik hou van jou.

– Liefs, Joshua


‘Waarom wachten’

‘Waarom wachten’

 

 
”Go for it now. The future is promised to no one.”

Prinsheerlijk lig ik nog te dromen over de meest gekke dingen. Dit keer ben ik Teddy Ruxpin die met zijn luchtballon een vulkaan probeert te blussen ( doet die goed he 😉 ). Tot ik met zwetende billen wakker word. Ik besef me dat het een hele bijzondere dag gaat worden waar ik me lichamelijk al weken voor aan het sparen ben.

Met veel pijn en moeite strompel ik ons bed uit en leg ik mezelf in de badkuip om me vervolgens te verwennen met een warmtestraal van 42 graden. Na tientallen minuten is mijn lichaam lekker warm, neemt de pijn gelukkig wat af en dringt het echt tot me door dat ik mezelf op heb gegeven voor het nieuwe tv programma ‘Waarom Wachten’ van SBS6.


In ‘Waarom Wachten’ verrassen mensen een speciaal persoon in hun leven. Ze spreken openlijk hun waardering uit: voor wijze raad, omdat ze er zijn in zware tijden, of gewoon omdat ze zo veel van de ander houden. Lovende woorden voor die ene persoon die HET verschil heeft gemaakt in hun leven! Een simpel gebaar met een enorme betekenis www.sbs6.nl/programmas/waarom-wachten


Opgewarmd en wel hijs ik mezelf in goede kleding, iets wat ik zelden nog doe omdat ik ¨normaal¨ gesproken 7 dagen per week een blitse pyjama draag. Ik kijk voor de zekerheid nog een keer in de spiegel en zie dat ik er goed op sta en vervolg mijn weg naar beneden. Eenmaal beneden aangekomen zie ik dat mijn moeder en schoonvader ook op schema liggen. Zij zitten namelijk mee in het complot waardoor ik nog even rustig op de bank kan gaan liggen om wat verse groenten en fruit te smikkelen. 

Les moment suprême is aangebroken. Inmiddels is het 14.00 uur. De deurbel gaat en bij het openen van de voordeur zie ik een grote tv/cameraploeg verschijnen en in de achtergrond zie ik de hoofdredacteur samen met niemand minder dan Jochem van Gelder staan. Op dat moment word ik even overladen met een fijn gevoel. Een ‘Fuck Yeah’ gevoel wat ik nog ken uit mijn gezonde jaren. Wat me laat beseffen dat ik het toch weer geflikt heb en dat niemand deze bijzondere dag gaat afnemen.

Het fijne gevoel is maar van zeer korte duur want binnen no time heeft de cameraploeg ons huis in “beslag” genomen. Gelukkig heb ik nog wel de tijd om me voor te stellen aan iedereen en in het bijzonder Jochem van Gelder. Ik kan niks anders zeggen dat Jochem een hele fijne vent is met een aanstekelijke lach.  

Blog Waarom Wachten (1)

Samen met de hoofdredacteur nemen we de planning van de gehele dag door en is het meteen tijd voor actie. Nog geen half uur na het openen van de voordeur zit ik al in de auto langs Jochem van Gelder. Ik kijk Jochem met een glimlach aan en zeg: “Het moet niet gekker worden vandaag, Jochem van Gelder die mijn privé chauffeur is.”

Eenmaal een klein stukje gereden, cameraploeg volgt ons te voet, zet Jochem de auto stil en wordt er aan mij gevraagd of ik een korte boodschap in wil spreken op camera. Een boodschap die gericht is aan mijn vriendin Danielle en een beetje lijkt op een boodschap zoals deze ook te zien is bij het tv programma ‘All You Need Is Love’. Laat dit nou niet mijn programma zijn. 😉 Ik merk dat ik het lichamelijk al zwaarder begin te krijgen, maar op mijn vertrouwde wilskracht en de liefde voor Danielle lukt het me om een korte boodschap in te spreken op camera.

Na het opnemen van de boodschap vervolgen we onze weg weer terug naar huis. Waar ik gelukkig in de gelegenheid ben om even te rusten op de bank. Tijdens mijn rust word ik “verzorgd” door Floor. Zij is werkzaam als redacteur bij Talpa en vanaf de eerste dag mijn zeer fijne contactpersoon geweest. Ik probeer weer even mijn momentje te pakken. Inmiddels zit Jochem aan onze eettafel en word ik gevraagd om ook aan te schuiven. In het licht van 2 camera’s volgt er een fijn en openhartig gesprek van ongeveer 30 minuten. Een gesprek, met een lach en een traan, wat gaat over mijn leven met chronische Lyme-borreliose. Hoe Danielle met de ziekte omgaat, onze relatie, ons huidige leven, ons toekomstbeeld, waarom Danielle zo bijzonder is en waarom ik haar wil bedanken.

Het fijne gesprek staat op beeld en we zijn inmiddels halverwege de opnamedag. We rijden nu met zijn allen naar Danielle haar werk toe waar we de ultieme verassing voortzetten. Wat Danielle en haar collega’s niet weten is dat er al diverse voorbereidende werkzaamheden zijn verricht op hun werk. Waaronder het plaatsen van (verborgen) camera’s. Voor even heb ik het gevoel alsof we in Bananasplit zijn beland.

Blog Waarom Wachten (50)Blog Waarom Wachten (63)

Ik neem vlug nog wat eten, drinken en pijnstillers mee en stap in de auto bij mijn schoonvader. Waar ik mijn koptelefoon opzet met fijne muziek. Ben Howard is de gelukkige. En uitgestrekt ga liggen om het komende uur wat te “rusten”.

Mijn schoonheidsslaapje van een uur vliegt voorbij en rond de klok van 18.00 uur gaan Jochem, ik en de cameraploeg nog wat kleine opnames doen rond de locatie. Jochem en ik worden rijdend gefilmd tijdens een kort gesprek in de auto en tijdens de speech die ik hardop aan het oefenen ben. In deze speech, zelf noem ik het mijn ‘Ode aan Danielle’, heb ik geschreven waarom Danielle zo bijzonder is voor mij en dat ik haar uit de grond van mijn hart wil bedanken dat ze er altijd voor me is. Met in het bijzonder haar liefdevolle zorg de afgelopen jaren waar ik diepe dalen heb gekend door de slopende ziekte (van Lyme). Deze speech zal ik rond 19.30 uur aan haar voordragen in het bijzijn van 4 camera’s en al haar collega’s.

Niets vermoedend zit Danielle met haar collega’s in vergadering. Ze vertelde me gisteravond nog dat ze moest overwerken. Ik ben maar vlug even naar de keuken gestrompeld want kon mijn lach bijna niet meer inhouden. Plots word ze verrast met mijn boodschap op het grote scherm.

Blog Waarom Wachten (65)Blog Waarom Wachten (66)
In mijn korte boodschap vertel ik dat ze niet moet verschieten en dat ik haar (nog) niet ten huwelijk vraag. Ik vraag of ze naar buiten wil komen met haar collega’s. In de tussentijd heb ik mij heerlijk gesetteld op een rode chesterfield bank die speciaal voor dit moment geplaatst is in een grote open (werk)loods op haar werk. Hier wacht ik geduldig, zelf zou ik het ‘zombie bankhangen’ noemen, op Danielle en haar collega’s om mijn speech voor te dragen.

Mijn hart begint sneller te kloppen want we krijgen het seintje door dat Danielle en haar collega’s onderweg zijn naar de loods. Hier zit ik dan als ‘gespierde spijker’ met een microfoon in mijn hand. 

Blog Waarom Wachten (34)Blog Waarom Wachten (14)
Danielle draait als eerste de hoek om en we raken beide geëmotioneerd als we elkaar zien. Een paar tellen later komen ook haar collega’s de hoek om. Ik dacht nog even dat het een paar collega’s zouden zijn, maar het lijkt wel of ze speciaal voor dit moment een paar extra blikken hebben opengetrokken.

Inmiddels is iedereen aanwezig en vraag ik of Danielle langs me komt zitten zodat ik mijn speech kan voordragen. Het voelt voor ons beide een beetje onwerkelijk aan om nu samen op deze bank te zitten, maar na een gezamenlijke glimlach begin ik dan eindelijk aan mijn liefdevolle speech. Een speech die gepaard gaat met natuurlijk wat humor, een lach, een traan, een knipoog, een knuffel en een klein beetje ‘Jos chaos’.

Ben jij nieuwschierig geworden wat ik in mijn ‘Brabantse speech’ te vertellen heb? Vergeet dan zeker niet te kijken naar deze bijzondere uitzending. 

Blog Waarom Wachten (16)Blog Waarom Wachten (17)
De speech zit erop. We geven elkaar een kus en houden elkaar stevig vast. Er is groot applaus en als verrassing komt Jochem tevoorschijn om wat meer te vertellen over het programma en iedereen te bedanken voor zijn aanwezigheid. Tot slot volgen er nog wat (groeps)foto’s. Wordt er nog fijn wat nagepraat. Doen Danielle en ik afzonderlijk nog een kort interview en ben ik super dankbaar dat deze onvergetelijke dag geslaagd is.

Blog Waarom Wachten (13)Blog Waarom Wachten (6)

Ik wil heel graag mijn vriendin Danielle, schoonvader Wouter, moeder Marianne, zus Rebecca, onze hondjes Bella & Mojo, Jochem van Gelder, Manon, Floor, cameraploegen, Kim, Danielle haar collega’s en SITA bedanken voor hun bijdrage aan deze voor ons onvergetelijke dag. 

Voldaan en dankbaar cruisen we naar huis. Waar ik mijn oogjes ga sluiten en de komende dagen total loss te vinden ben onder mijn ‘Amazing David de Kabouter dekbed’. Ik zeg: “Tot woensdag 11 november om 21.30 uur bij SBS6 lieve kijkbuisvolwassentjes!”

– Liefs, Joshua